Keşke verebilseydim yüreğime bir fırça inan hep seni yazar, seni çizerdi. Kanım bir mürekkep olsaydı; seni boyasaydı. Bilmediğim güneşi söndürmüş olsaydım. Oysa ben kendi güneşimi söndürdüm,
Ve pişmanlığım nehirlerini bile kurutmuştu.
Şimdi sadece geceyi yaşıyorum Sönmüş yıldızlarla. Beni sadece sen değil; umut yüklü yıldızlarda terk etmiş. Sefil nehrin umut yüklü gemisi gibi Terk edilmiş viraneyim. Seni düşünürken şuan içim içimi yiyor. Gururum izin vermiyor yine yenik düşüyorum Sana sevdiğimi söyleyemiyorum... Gitmeseydin ne keşkelerim olurdu, Nede yenik düşerdim yüreğimin sesine. Keşke gitmeseydin.
KİTAP İZLERİ
Dokuzuncu Hariciye Koğuşu
Peyami Safa
Acının ve Istırabın Edebiyatı Peyami Safa'nın "Dokuzuncu Har-iciye Koğuşu", hastalığın pençesindeki insan ruhunun zamana meydan okuyan bir keşfi olmaya devam ediyor. Edebiyatın en temel işlevlerinden
İncelemeyi Oku
