Gitmeliydim bakmadan hayat denen illetin gözlerine
Yapamadıklarımı armağan edip acizlere çekip gitmeliydim…
Daha fazla dayanamadım söylenenlere
Sustukça büyüdü içimi üşüttü her kelime
Hepsi birer ölüm oldu cümleye dönüşünce
Hepsi birer düş kırıklığı oldu kendimce…
Oysa kimse bilmedi içimin yangınlarını
Kimse el sürmedi
Her gelen körükledi biraz daha
Kor olup yanınca ruhum da çekip gitmeliydim…
Kimseyi incitmedim bu yaşıma kadar
Kimse üzülsün istemedim aslında
Taşıdığım beden fazlaydı belki de bu hayata
İyiliğimi döktüm yollara
Her gelen çiğnerken biraz daha gitmeliydim…
Çiğnendikçe yok oluyormuşum
Gözyaşı döktükçe içime çöl oluyormuş dışımsa bilemedim
Çölleşti hayallerim, kavruldu yüreğim…
Dayanacak bir hal kalmadı ya bu satırlar beni görüyor aslında…
Bir insanlar göremedi, bir onlar bilemedi düşlerimi…
Satırlara anlatıp tüm dertlerimi
Aşkımı, sevdiklerimi bir de kahrolası hüzünlerimi
Çekip gitmeliydim bir başıma…
Hayır acıyla büyümüyormuşum
Acı benim yok oluşum anlıyorum şimdi
Bu da hayata son vurgunum
Kalanlar kaybediyor işte ben kazanıyorum…
Gitmeliyim bir dakka daha duramam bu yalancı hayatta
Yaşayamadıklarımı asıp boynuma
Çekip gitmeliyim… !!!
