Gittiğinden beri hiç ağlamadım.
Oysa her şey o kadar kötüki
tam iki kişilik yaşamaya alışmıştım
sabah seni düşünüp uyanıyor,
akşam seni düşleyip uyuyordum
ama gittiğinden beri hiç ağlamadım.
Yalnız yürümeye,yalnız düşünmeye
hatta yalnız yaşamaya bile alıştırdı beni gidişin
bir bütün gibiydik seninle
ama gittiğinden beri hiç ağlamadım.
Yağmur yağarken yanımda olmanı istemiyorum artık
seni attığım her adımda düşünmüyorum
söylediğim şarkılarda seni hatırlamıyorum
ve gittiğinden beri hiç ağlamıyorum.
Ne yaptığını düşünmüyorum,
beni düşünüp düşünmediğinide düşünmüyorum
nerdesin,kimlesin,mutlumusun bilmiyorum
ama gittiğinden beri hiç ağlamıyorum.
artık parçalanmıyacak yüreğim dolan gözlerini görme kaygısıyla
ağlayışlarını görmeyeceğim ve gülmelerini
sesinide duymuyorum zaten uzun zamandır
eee ne kaldıki zaten kendimi hırpalamak için...
Sadece bi kaç dakika hıçkıra hıçkıra dökmek istiyorum içimi
ama yapamıyorum...
Seni gözyaşıma saklamışım yanlışlıkla,
gittiğinden beri ağlayamıyorum.
KİTAP İZLERİ
Kayıp Tanrılar Ülkesi
Ahmet Ümit
Zeus Berlin Sokaklarında: Ahmet Ümit'ten Mitoloji, Cinayet ve Hafıza Üzerine Bir Roman Ya eski tanrılar ölmemiş, sadece unutulmuşsa? Ve içlerinden biri, bu umursamazlığa öfkelenip modern
İncelemeyi Oku
