her sabah uyandığında
açınca pencereni neşeyle
dinle bak, şu dağın gizemli sesini
binlerce yıldır akan gözyaşları
ne acıyla seslenir sana, duysan
bir uzungöl olmuş yüzü ağlamaktan
sis, ey sis! yakalanınca yine sana
korkudan, aynayı parçalayan elim değil,
terk edilmiş ruhumdu oysa!
söz, size yine döneceğim,
içimde büyüttüğüm yalnız dağlar
her fırtınayla sesinizi akord edeceğim
ömer akşahan
03.10.2004 / Trabzon
