Hülasa...

Sen yokken ben
Gecelerdeydim
İşkencelerdeydim
Bozulmuş bağlardaydım
Çırpınışlar içinde
Kördüğümlü ağlardaydım

Sen yokken
Kurudu güllerim
Savruldu küllerim
Buzlu yangınlarda
Uzak sürgünlerdeydim

Sen yokken
Baharlar bana kış idi
Sen yokken
En çok ellerim üşüdü
Üstümü yalnızlığın bile örtmedi
Ayazlarda vuruldum

Sen yokken
Balonu patlamış çocuktan beterdim
Susturanım yoktu
Ne gülüşlerim gülüş
Ne ağlayışlarım ağlayıştı

Hülasa….
Sen yokken ben de yoktum