Bize ait hüznün kaldırımlarında yürürken bedenim,
Alaca gök susmuş sessiz
Sanki derin bir yas tutuyor kendince
Yürümek ayrı bir eziyet yaşayan görüntüme
Anılar bastırıyor , kaldırım taşlarının ağırlıklarına inat
Daha bir ağırlaşıyor ....
Neden bu yankılanan kocaman sesler ?
Koşuşturan biz miyiz yoksa ?
Birileri bağırışıyor gri pencerelerde
Bizi izliyorum...
Hiç canlı olmamışız gibi
Hüznüm daha bir kalleş oluyor, bıcaklıyor göğsumu...
Görüntüler çoğalıyor zamana inat, hızlanıyor
Daha da soluklaşıyor,
Yitiyorum...
