İki Harf Gibi
Adlarımızın ikinci harflerinin aynı oluşu,
şaşırtıyor yazmayı yeni öğrenen bir çocuğu.
Mutluluğuna kalem dayanmaz büyüyünce,
kederin dayanamadığı gibi annemin gülüşüne.
Yanyana duruyor hayat ve ölüm,
yanyana duruyor üzüntü ve sevinç, yanyana kağıt ve kalem.
Yanyana çocukla geleceği, benimle yanyana geçmişim.
O!
İki harfi yanyana getirip, yazmayı öğrenmeye uğraşıyor.
Ben!
İki harfi birbirinden ayırıp okumayı unutmaya çalışıyorum.
İşte böyle yanyanayız hep, bazen bir çocuğun kaleminde, bazen bir adamın gözlerinde
iki harf gibi.
Hepimizi şaşırtan sa;
o bir şeye benzemeyen ufak silgi,
nasıl da yok ediyor dev gibi sözcükleri.
