Beni duyuyormusun anne?
İnci taneni üzüyorlar,
Senin bakmaya kıyamadığın o gözleri,
Gözyaşı taneleriyle süslüyorlar anne,
Tuttuğun yumuşacık elleri,
Hoyratça örseliyorlar tekrar tekrar,
Senin sevgiyle suladığın bu yüreği
Örseleye örseleye paçavraya çevirdiler anne!
Neden bu insanların eline bıraktın beni?
Neden kurtarmadın?
Onların merhametsizliğine kanacak kadar,
Sevgi açı yaptın beni anne!
Seninde suçun yok anne, yüreğin acımasın
Tek sığınağım sensin
Karşılıksız, çıkarsız ve sınırsız
Yüreğim üşüyor anne!
O yüzden gene sana geldim yüreğimi ısıtmaya,
Çok uzaktasın biliyorum,
Ama biliyorum ki beni çok seviyorsun
Biliyorum ki tek kucağını bana açan sensin
Ellerimi tutan sımsıcak ellerinle
Saçlarımı okşayan ,
Gözlerime bakan,
Sanki şimdi geçecek her acın der gibi
Beni sarmalayan sensin anne
Senden başka kimim var ki anne?
Aslında….
Sadece…..
Seni çok özlediğimi
Söyleyecektim anne
KİTAP İZLERİ
Dokuzuncu Hariciye Koğuşu
Peyami Safa
Acının ve Istırabın Edebiyatı Peyami Safa'nın "Dokuzuncu Har-iciye Koğuşu", hastalığın pençesindeki insan ruhunun zamana meydan okuyan bir keşfi olmaya devam ediyor. Edebiyatın en temel işlevlerinden
İncelemeyi Oku
