Binmişim hayat denen huysuz yaban atına;
Sırat köprüsünde rodeo yapıyorum.
İpin ucunu yitirmişim bir kere.
Ne bindiğim atın gemi elimde,
Ne bulanık suda avladığım balık var oltada.
Zifiri karanlıkta ip/ucu arıyorum.
Bir bulabilsem her şey kolay,
Çorap söküğü yaşanacak günlerim.
Önüme düşen sakal ak mı, kara mı belli olacak.
Saflığıma vurun işte…
Ak belledim ya karayı.
Çiçekler takmalıyım ak saçlarıma,
Kara çiçekler…
Kara gözbebeklerimde büyüyen korkular gibi..
Faili meçhul bir ölüm,
Dört yanımdan omuzlamış götürüyor beni.
] ]
KİTAP İZLERİ
Kendi Işığına Yürü
M. Kemal Sayar
Karanlığın Ortasında Bir Işık: Kemal Sayar'dan Toplumsal Travmaya Edebî Bir İlk Yardım Türkiye'nin kolektif bilincinin pandemi, ekonomik krizler ve depremlerin derin yaralarıyla gölgelendiği bir çağda,
İncelemeyi Oku
