Bir ışık söndü İstanbul’da
Seni başka kollar sarınca
Mutluluk senin kahır benim
Sen başkasının olunca
Yaşamın anlamı yok
Sensiz zalim İstanbul’da
Dökülen sarı yapraklarda
Sessiz kalan kaldırımlarda
Sensiz sustu denizler
Gökyüzü karardı sensiz
Güneş bile küstü bize
Hayat durdu İstanbul’da
Çok zor senden vazgeçmek
Işıksız uzakta ölmek
İsterdimki son nefesimi
Sevginle göğsünde vermek
ŞAFAK ÖZIŞIL ( 1994 )
