Hep korkardın o gökyüzünün köşesine gitmeye,
Bende hiç bilmediğim halde sana oralarını,
Hatta daha da uzaklarını anlatırdım,
Marmelatlı birkaç dilimin yanında,
O küçük parmakların tee oraları gösterdiği yıllar,
Çabuk geçti, deklanşör edası göz kırpışlarda…
Şimdi, bilmediğim o yerlerden mektup yazıyorsun.
Giriş, gelişme, sonuçtan yoksun, bir iki kelimelik.
Sanki anlatacak hiçbir şey yaşanmamışçasına,
Telaştan unutulan kaşkol, şemsiyeler olmuş kelimeler.
Oysa mektuplar gelirdi ilk yıllar, bizim şişman postacıdan.
“Rıza Efendi bizim kızdan mektup var mı?”
İnletirdi annen bizim çıkmazı. Çıkmazın tee ortasında.
Ihlamur ağacındaki kalp içinde baş harfine bakarak.
Tee uzaklar, öyle yakına geldi ki…
Gittiğin yeri hiçbir çocuk parmağıyla gösteremiyor.
Aslında sana oraları hiç anlatmamıştım.
Özleyince seni suçluluk dolduruyor yüreğimi.
Çıkmazda büyüyüp, soluğu dünya da aldın.
Biz hidayet teyzenleri komşu bilirken,
Sen dünyayı komşu belledin,
Bir pişirimlik kahvesi olmayan…
…
]
