Nice umutlarla gülüş ahenk gittiğimiz
Yolların üstünde yoldan önce bittiğimiz
Bir dilim ekmek bile derdi; gelseydi dile
Benim için dahi çekilmez bu çile
Anadan babadan gül kokulu yardan
Odunun ocağının bulunduğu diyardan
Ayrılmış olanlara sorun bu sızıyı
Hiç kimse silemez alnındaki yazıyı
Bu nasıl hasret bu nasıl derttir
Verdiği acı zemheriden de serttir
Ölçüye vursanız sadece iki hece
Herkeze ayrı dert başka bilmece
Ezelden beridir varolan kavram
Bu seninle ne ilk ne son kavgam
Yalancı gözlerine aşık olan bendim
Uğruna gençliğimin baharını verdim
Daha ne kaldı benden alamadığın alacak?
Uğraşma boşa benliğim bende kalacak
İsmini defterimden sileceğim elbet
Senden arkadaş olmaz kahrolası gurbet.
KİTAP İZLERİ
Eşekli Kütüphaneci
Fakir Baykurt
Fakir Baykurt’un Vasiyeti: Kapadokya’da Bir Umut Destanı Bir yazarın son eseri, genellikle edebi bir vasiyetname niteliği taşır; kelimelerin ardında bir ömrün birikimi, son bir mesaj
İncelemeyi Oku
