Kimi zaman acımasız olmak istedim bu hayatta,
Hayattan öcümü alabilmek için!
Kimi zaman kendi kaderimi kendim yaratmak istedim,
Ve buna uymak...
Kimi zaman acı çekmek istedim,
Acıyı o kadar çok sevdim ki...
Kimi zaman acıdan nefret ettim,
Mutlu olabilmek için terk-i diyar ettim!
Kimi zaman tüm kızlardan nefret ettim,
Erkeklere acı çektirdikleri için...
Kimi zaman aşkı seçtim,
Mutlu olabilmek için,
Ama daha fazla acı çektim
Tüm gözü karalığıyla hayata meydan okuyan ben,
Aşktan tir tir titredim!
Öyle korkmuştum ki,
Ölümü,yaşamaya tercih ettim!
En kolay ve en zahmetsiz şey ya!
Ah bir de arkanda bıraktıkların olmasa...
Her adımımda,her saniyemde bir anlamsızlık...
Aksaray'ın ortasında durup sordum kendime:
''Nereye gidiyor bu insanlar?'' diye.
Neden varız ki?
Bir başlasam soru yağmuruna,
Yeryüzü sığmaz sorguladıklarıma!
KİTAP İZLERİ
Nohut Oda
Melisa Kesmez
Melisa Kesmez’in ‘Nohut Oda’sı: Eşyaların Hafızası ve Kalanların Kırılgan Yuvası Melisa Kesmez, üçüncü öykü kitabı "Nohut Oda"nın başında, Gaston Bachelard'dan çarpıcı bir alıntıya yer veriyor:
İncelemeyi Oku