KOZLU MADENCİLERİNE
karanlıktı çocuklukları
akşamları kara bir yüzle gelirdi babaları
koştuklarında o kararmış kollara
kararmış o yüzde,
gözleri ve gülücükleri parlardı,
her akşam düşünürdü
kömür karası yüzlü baba;
gençliklerini görebilecek miyim acaba
göremedim yaşlılığını babamın da
***
kara bir taşı ekmek yapmaya uğraşmak
zor iş usta
kara duvarlara kara dumanlara
girmek çok zor be baba
karanlıkta bırakmak da
gitmekte çok zor,
ekmek niye kara,
toprak niye kara, baba?
Gürsel ÇOLAKOĞLU
