]
Gel diyemediğim git diyemedim kendime
Sessizlik ürkütüyor beni
Sesler ise kulağımda çınlıyor
Yalnızlık, karanlık sonsuzluk ise delirtiyor bazen
Bilinmezlikte savruluyorum bir o yana bir bu yana
Savrulan yaprak misali
Dalgalarla bi boğulup bi çıkıyorum
Dönüp bakıyorum, geldiğim noktaya geri dönmüşüm
Sadece tecrübe kalmış bana bide yorgunluk boğuşmaktan
Kendimi bırakıyorum dalgalara gene bakıyorum geldiğim noktadayım
Labirent gibi bi çıkmaz bi yol
Kendini tanımakla geçiyor yol ne bir adım öteye ne bir adım geriye
Bilinmezliğin içinde sessizce ilerlediğimi sanıyorum sadece….
Şafak kılıç
