Oturmuş zamanın geçmesini bekliyorum. O da benim geçmemi gözlüyor sanki. Ne gülümsüyor bana ne de konuşuyor benimle.
Arada bir bir şeyler söylüyorum. Konuşma çabaları... Suskun! demesinler diye sırf. Oysa ne gülmek ne konuşmak geliyor içimden.
Zamanın bana yaptığı gibiyim. Ne var gibi ne yok gibi.
