Neşem yok yine,
dört duvar sarmış çevremi, ağır yükler binmiş omuzlarıma...
Daha gençliğimin başında, çocukluğun tam bitiş noktasında.
Hayallerden ziyade hatıralar var ruhumda...
Yaşanmış yarım yamalak çocukluk, çocukluktan kadınlık...
Heves defterindeki pişmanlıklar, hayattaki doğruları götürdü yanlışlar...
Neşem yok yine,
Söylenemeyen yükler var satırlarda. Suskun cümleler...
Dostluklar, sırlar, oyunlar, gülümsemeler, utangaç aşklar, kapanmış sevdalar...
Özlemek ve beklemek...
Sabır yok bu bedende.
Beklemek, beklenileni özlemek tüketir canı, cananı...
Can ne yapsın canansız bu dünyayı...
Nefes gibi, su gibi, gamze gibi...
Neşem yok yine...
Hatıralar gezdikçe benliğimde, neşem yok yine...
