/ hüzün ile yoğurulmuş toprağım, seslenir her gece. /
ben çisil çisil bakarım gölgelere, o güneşin doğuşunda.
adımları takip eder çocukluğum; nem dolu bir bulut olur çıkarım yükseklere.
bağıl nemim yükselir gökyüzüne.
bir doyma noktası ile, patlayıveririm sağanak sağanak yeryüzüne.
olur da, güneş açar gökyüzünde.
gökkuşağı belirir evrene; evrenin eşsiz güzelliğine.
tebessümler saçılır, dört bir yana.
belki umutlar doğar birdenbire, birdenbire karışır; mavi yeşile.
değer avuçlarım yeşile, yaşlanırım aniden niye?
acıtır mı canımı bilemem ama, bir buruktur gönül, sebepsiz.
elem gözlerde, cefa dilimde; yağmurlarım ise hep benimle.
bana yar olasın diye, bu keder hep böyle esmekte.
baharlar hep hüzün.
hep cefa.
gönl-ü acıya bir ebedi mest olmuş.
eser durur kendince.
vurur, vurur geçer yanıbaşından.
acıtır hep sessizce.
/ ama aşk; tazelenir hep güzelliğince. ///
"yeşil değdiğinden beri, gözlerime."
