Serseri mayın gibiydi sözleri.
Eriten mavi gökyüzünü.
Dem vururdu manidar gözleri.
Anlasa övünürdü bulutlar.
Saatleri çekerdi düşleri.
Elleriyle yelkovan yaparken.
Durur düşünürdü sesleri.
Ağlatırcasına gökyüzünü.
Sinsi rüzgarla alay ederdi.
En soğuk gecelerde bile.
Derdi götürürdü selleri.
Açık gökyüzüne inat.
Saadetin kelime anlamıydı.
Etrafa neşe saçan gözleri.
Duvarlar konuşurdu bilse,
Ağlayan gökyüzüne inat.
