gözlerinde pas
zımpara tozu, gece soluğu
demir kanatlar
yarınların üzerine
kuruyan göllere balık akını
zehir eken insan
harman zamanı
kitaplar da yazılana kadar
çeliğin gücü
odak noktası, biz
su verilen bahçelere
düşen ilk tohum
doğuruyor kendini küllerinden
faraşları tutan ellere…
