] ]
İki nokta arası uzaklık gibiyim,sussam bir dogrum olmayacak ,konuşsam noktalar çogalacak ve ben gene sonsuz dogru denen karmaşanın içinde bogulacagım…
Biliyorum…Sustukça yönsüz yollara düşüyorum adım adım…Adın çagrılıyor yine kalemim tarafından gelmiyorsun!!
Aslında sen her gece geldigini bilmedigin bir şiirin bitirilmemiş umut dizesi oluyorsun
Anlamak istemiyorsun!!duymak nedir bilmiyorsun tek bakışa sıgdırılmış kocaman bir hikayenin varlıgını…
Sana bakarken çizilen bir anonim tablonun karmaşasında yitiyorsun…
Anlamak nasıldır seni?...hayatı..?aşkı…?senden geçerken sana düşmeyi…!!?düşlemeyi…düşlerden ayrı düşmeyi…
Kapatmak nasıldır?sen çıkarken ardınsıra açık kalmış hıçkırıkların tokmak oldugu kapıları…
Yakamozun bile aydınlatamadıgı bir denizde karanlıkları üstüme itiyorsun yavaş yavaş…
Yanından geçerken dondurdugum bakışlarım, soluk alışlarım,yıkıp virane ediyor zar zor toparladıgım cesaretimi
Bir ses gene o kapıyı çarpıp çıkacak yine diyor! Bundan nefret ediyorum ama çarpacaksan sen çarpıp çıkan ol istiyorum!...
Duvarlar üstüme geliyor sensizlik gibi hesap soruyor bana bu cesaretsizligin nedenini?
Dengeler alt üst oluyor aşk terazisinde hele ki ölçen senden bu dengesizligi…
Şimsek çakarken bir gece üstüme,irkiliyorum…Gökyüzüne benzettigim hayallerimi bir yol ayrımı gibi ikiye bölüyor boşvermişlik gürültün
Ve bilmiyorsun sevgilim boşvermişlik gürültün bir yıldırım gibi üstüme düşüyor ansızın, sen beni öldürdügünü bilmiyorsun..!!!
