Kurbanlarına ağıtlar yakan he-ce'lerin
iflahımı kanatır
dizgisinini azat, yazgısını berbât etmiş
şiirlerinde.
Okur, suç ortağın olurum!
Kaleminin her mesaîsi
cinaî bir intihar girişimidir;
seri cesetlere şık imzalar atar
sepya mürekkebin!
Haini tam da ihanetinden vuran kalibre
balistiği bile yanıltır, bilirsin...
Güdümlü çağrışımlar düşer yanaklarıma
timsahımın ağlamsı satırlarından.
Kıramam kalemini, kırdırmam!
Sus olmak düşer bana,
git lazımdır,
kal gelir...
Kepenklerini indirip tavanaranın
pusar, yalın bir duvar yazısı olurum:
"Hiçbir zaman öğrenilemez bir intiharın gerçek sebebi..
Herkes biraz kendini suçlar,
kendin hep diğerlerini...
"Evet, sizin kadar ben de istiyorum,
artık noktası konsun,
sırtımdaki kamburu köşeye kadar taşısın biri..
ve bir diğeri
lütfen şu zangocu durdursun!
Sen de artık öldürme!...
Senin günahlarında suçlanıyor kalemim,
senin günahlarında sebep buluyor
uykusuzluğum!
Su-su-yo-rum
Yazıya
ve
aşka...
....
] ]
