Gökyüzünün kızıla dönüştüğü bir zamanda
çaresizliğin en derinine idim.
Bir daha çıkmamak üzere hapsettim kendimi o karanlığa.
Ne bir ses nede bir ışık vardı.
Başbaşaydık seninle.
Soğuktu, titriyordum.
Bir ateş yaktım ikimiz için, alevinde sen vardın.
Dokunmak için uzandım, sıcaktın.
Dokundukça sana beni içine aldın.
Sendeydim artık, seninleydim.
Rüzgar savuruyordu bizi bir bilinmeze doğru.
Ben daha bir sarılıyordum sana.
Sıcaktın, yanıyordum.
Aldırmıyordum, acı yaklaştırıyordu beni sana.
Sönmeyen bir yangının ateşiydik artık.
Kızıldan sarıya dönüyordu rengimiz yükseldikçe.
Sıcaktın, yanıyordum.
Ama sendeydim artık, seninleydim.
KİTAP İZLERİ
İyilik
Şebnem İşigüzel
Bir Yalancının Son İtirafları: Şebnem İşigüzel’in “İyilik” Romanında Parçalanan Bir Hayat Şebnem İşigüzel, çağdaş Türk edebiyatının en cesur seslerinden biri olarak, okuru her zaman rahatsız
İncelemeyi Oku