Gölgelerden sıyrılma telaşıydı benimkisi,
Tek kişilik sahnemde alkış alabilme hevesi.
Önce hasretten ölüp,
Sonra yollarıma serilen hüzünlerle sevişip,
Tanrının huzurundan geri dönebilme becerisi!
Kaç kere kovuldum cehenneminden,
Kaç kere zorla cennete sokmaya çalıştılar beni,
Sayamadım!
Saysaydım,
Şerefsiz sevdalarımın hesabını tutardım önce,
Ve ruhumu şeytana satmazdım,
Gözlerini görünce!
Umrumda diil artık ruhumun fahişeliği,
Ne de olsa veresiye defteri istemeyecek ya zebaniler
Ben ölünce...
