Gecenin bir yarısı ve eylülün tam ortası. Pencere açık, yazı özletecek bir serinlik var dışarda. Yazı yazdığım kolum üşüyor ama kalem cehennem kadar sıcak ve dokunduğu her bir satırı yakıyor. Sanki faili meçhul cinayetlerin katili gibi, önce işini yapıyor ve sonra kanıtları ortadan kaldırıyor.
İlk değil benim bir gece yarısı uyanışım ve elime kalemi alışım. Sen, rüyalarında taşınmayan bir güzellikle yolculuk ederken, benim yastığımın altında Azrail'in kalbi atıyor. Sesini duyduğumda bir kabus meydanında, ölü toprağına karışmış kanım bir gül yeşertir kalbim renginde.
Bir çingene kızı gibi saçların arasından kulağına taktığın çiçeğe bakamıyordum. Gözlerin o kadar parlıyordu ki çiçeğe bakamadan solmuş oluyordu. Şimdi dudaklarım arasında bıçak taşıyorum. Sen yoksan sözler neye yarar; neye bilenecek şimdi bıçak, sözlerimden başka. Çiçeği olmayan saksı nasıl bir saksı?.. Güneşi olmayan dünya nasıl bir dünya?.. Ve senin olmadığın bu kalp kırmızı rengi dışında nasıl bir kalp?..
Bir sokak lambası bütün sokağı aydınlatmıyor. Her kedi görünmüyor senin yokluğunda; yeşil gözleri seni hatırlatır diye. Palmiye ağaçlarının soyu tükenmeli ben ölene dek; yapraklarındaki saçaklar kirpiklerini hatırlatır diye. Senin güzelliğini hatırlatacak hiçbir şey istemiyorum. Sadece gözlerimde bakışların kalmalı ve tüm hayallerimi süslemeli bir yılbaşı ağacı gibi.
Eyeri olmayan at sırtındaydın ve yelesine tutunup rüzgarın peşinden günbatımı kızıllığına bürünmüş ekinlerin ardında kayboluyordun rüyalarımda. Gece, az sonra bana senin hediyeni sunacak. Hani gündoğumu serinliğinde soluksuz öpüşmelerin bize görmemizi engellediği güneşin ilk ışıklarını.
