Hüznün Perdesi

Gözleri ıslaktı hüznün perdesini araladığından beri
Ayrılığın ağırlığı sarmıştı her yanını
Yüreği paramparça
Sözleri sığamıyordu dudaklarına
Boğazı düğümlendi kelimelerin çıkmazında
Karlar yağdı minicik bedene
Yaz ortasında.
Haykırıyor gitme diye
Sesi duyulmuyor çığlıkların gölgesinde
Kor ateşler yüreğinde mesken
Çaresizlik ayaklarında pranga
Umudun gemisini kaçırmış ellerinden
Sonsuzluğun karanlığına
Bedeni çökmüş ayakta dimdikken
Anılar önünde sıra halinde
Kaybetmenin pençesine düşmüşken
Hayatı minik ellerinde hissedip
Gözleriyle uğurladı son yolculuğa
Giden atasını
Hüznün perdesini araladı
Gözler ıslak ,
Gözler özlem dolu,
Hasret ve acı iç içeyken.