Ben ne zaman kahkaha atsam, biri cellat gibi gelir keser.
Sessiz ! diye diye, Yavaş, ayıp ! diye diye, sessiz tebessümlere bıraktı yerini o kahkahalar.
Karnım ağrıyor zaman zaman gülmekten değil ama en keyifli anlarımda susturulmaktan.
Edebi bir cevap değil bu, cevap da değil ya neyse.
Böyle böyle mutsuz, umutsuz, hüzünlü insanlar artıyor.
Biri diğerinin mutluluğunu, kahkahasını alıyor, kendi cehennemine ortak yapıyor.
Sonra siz o yangından bir tek gülümsediğiniz fotoğrafları kurtarabiliyorsunuz.
Yetmiyor ama yeniden hatırlatmaya kurtardıklarınız ya da yerini yadırgıyor yüzünüzde yarım dahi olsa kondurduklarınız...
23.04.2021
]
