Sonsuzlukta yalnız olmadığımı farkettim,
Benden ilerde sevdiğimde vardı,
Gözleri yere bakıyor, umutsuzca beni bekliyordu,
O yere bakarken ben ona ağlıyor,
O bana ağlarken ben ona koşuyordum,
Ne bedenlerimiz nede gözyaşlarımız kavuşuyordu,
O uzakta, ben yakındaydım,
Kavuşmak için koşuyordum ona, son kez...
Sonunda yaradan bizlerin sevgisini görmüştü,
Ben az önce, o seneler önce ölmüştü..
KİTAP İZLERİ
Esir Şehrin İnsanları
Kemal Tahir
Kemal Tahir’in İşgal İstanbul’unda Parçalanan Bir Ruhun Portresi Bir imparatorluk çökerken geride kalanların ruhunda açılan yaraları, bir ulusun en karanlık anlarında kendi kimliğini nasıl aradığını
İncelemeyi Oku
