Sonsuzlukta yalnız olmadığımı farkettim,
Benden ilerde sevdiğimde vardı,
Gözleri yere bakıyor, umutsuzca beni bekliyordu,
O yere bakarken ben ona ağlıyor,
O bana ağlarken ben ona koşuyordum,
Ne bedenlerimiz nede gözyaşlarımız kavuşuyordu,
O uzakta, ben yakındaydım,
Kavuşmak için koşuyordum ona, son kez...
Sonunda yaradan bizlerin sevgisini görmüştü,
Ben az önce, o seneler önce ölmüştü..
KİTAP İZLERİ
Sus Barbatus! 1
Faruk Duman
Faruk Duman’ın Kış Mıntıkasında Destansı Bir Canavar: Sus Barbatus! Faruk Duman, Yaşar Kemal geleneğini modernist ve masalsı bir dille yeniden yorumlarken, doğa, insan ve mit
İncelemeyi Oku
