İşsiz kalmış felek gülerek baktı
Yorgun yüreğime kancayı taktı
Ardından omzumu çıkık bıraktı
Açılmıştı o an acı kafesi
.
Yoğunda doktorlar çaresiz şaştı
Suskun gülüşümden kalan tek yaştı
Çağrılan umudum dualar aştı
Bestelensin derken dönüş güftesi
.
Anılar canlandı bir, bir döküldü
Karşımda Azrail hırsla dikildi
Yaşam defterime tekrar bakıldı
Dendi ki ''al hadi, son nefesini''
.
Başıma toplandı bütün sülalem
Hazırdı çelenkte güller ve lalem
Ömrümden silerken üç, beş yıl kalem
Yaşıyordum ölüm arifesini
.
Öğrendim yaşama tekrar doğulmaz
Yazgıysa inatçı, başı eğilmez
Dünya benim olsa hiç değişilmez
Yok olduysa uğrun, umudun sesi
.
12 Mayıs 2006
Nesrin Göçmen
KİTAP İZLERİ
Cumhuriyet'in İlk Sabahı
Şermin Yaşar
Cumhuriyet'in Şafağında Bir Çocuğun Adımları Tarihin büyük anlatılarını, savaşların ve kuruluşların destansı öykülerini kişisel ve dokunaklı kılmak edebiyatın en zorlu görevlerinden biridir. Şermin Yaşar, "Cumhuriyet'in
İncelemeyi Oku
