Ben balkonumda, yalın ayak beklerken sabahı, ne zaman geleceğini düşünüyorum.
Habersiz çıka geldiği o akşamların müthiş aydınlığına şahit olduğumu hayal ediyorum.
Teselli veremedim hiç bir zaman çünkü tanıyamadım kendi tesellimi.
Ve o da bilmiyordu kafamdaki uzun cümleleri.
Adım atsa benim gözlerime belki anlardı sanırdım sanırım olmadı.
Bu yüzden emin olduğum gelmeler toz duman oldu,
Aramıza kocaman duvarlar kuruldu.
Şimdi ise sabır denen o koca ipin üstünde yürürken, sona geldiğimi hissederken, o çözümsüz karmaşaya düşüyorum.
Bu oyunda rolüm ne? Kimim neyim? Çığlıklarımı emen karanlık nerede?
Ben yine kendimi kaybediyorum.
KİTAP İZLERİ
Esir Şehrin İnsanları
Kemal Tahir
Kemal Tahir’in İşgal İstanbul’unda Parçalanan Bir Ruhun Portresi Bir imparatorluk çökerken geride kalanların ruhunda açılan yaraları, bir ulusun en karanlık anlarında kendi kimliğini nasıl aradığını
İncelemeyi Oku
