BİLGEPERİ

Yazmayı çok seviyordum. Yıllar önce en büyük hayalim, bir basılı eserimin olmasıydı. Sonra bu ülkede basılı eserleri olan ama toplumca anlaşılamayan, hatta hor görülen, öldürülen yığınla yazar tanıdım. Daha sonra milyonlarca yıl yaşında olan insanlık tarihinde bir şey yazmanın ancak bir toz zerresi kadar anlamlı olabileceğini düşündüm. Savaşta, afette yakılan, ölen, öldürülen insanları görünce şiirin ne kadar lüks olduğuna karar verdim. Hemen her şey elimi kolumu bağlıyordu. Uzun bir süre yazmak içimden gelmedi. Ama nefessiz kaldığımı farkettim. Bitkinin güneşe ihtiyaç duyması gibiydi yazmaya ihtiyacım. Kısaca yazmak bir şey olmak demek değildi. Yazmak var olmak demekti.

Bazen içinde bulunduğumuz zaman içerisinde, yaşanan olaylardan esinlenerek, öykü yazdım. Ancak, aradan bir on, on beş yıl geçince öykünün hitap ettiği kesim değişti. Bir çok kişi yakın tarihte yaşananları bile unutmuştu. Bunun üzerine elli yıl, yüz yıl önce yazılan öykülere baktığımda kendi tarihlerini anlattığı gibi, insanın var olma sürecindeki tüm yaşanmışlıkları, duyguları da oldukça açık ifade ettiğini gördüm. Belki benim hatam içinde bulunduğum toplumsal olaylardan aşırı etkilenerek, olayları öyküleştirmekti. Dolayısıyla gündem değiştikçe öykülerim yavan kaldı. Yazılarımızı yazarken bunun yüzyıllar sonra bile okunabileceğini düşünmemiz gerekiyor.