üzgün
Bir Köpek Yalnızlığı Havlıyor
Sokak lambaları titrek ve ölgündü / Bir kadın bir gölgeye bir şeyler soruyordu
Şiir > Kent
üzgün
Çeşmi Cihan'da Bir Ağlayan Ağaç
Kolları açılmış dinmeyen hicranına / Boynu bükük sanki hiç kımıldamıyor /
olumsuz
Ben En Çok Yalanlarını Sevdim
Şimdi siyahını giymişse de bu şehir / El ele dolaştığımız alanlarını sevdim
üzgün
Ayrılık Caddesine Çıkıyor Bu Kentin Sokakları
öylesi yağmayan bir yağmur / saçlarımı hüzün hüzün yıkıyor /
nostaljik
Ankaraya Kar Yağar
Beyaz bir feraceyi alır sırtına şehir / Üşüyen dervişlerin sükutu sarılı sır
olumlu
Senin Adın İstanbul
Yürekler bulgur bulgur elenir sevdan ile. / Hisarlarında heybet ne söylense nafile.
nostaljik
İstanbul. Can İstanbul!..
İstanbul sen içimde tarifsiz bir ukdesin / Geçmiş zamanı aşıp yankılanıyor sesin
