Bu kısa metinde, anlatıcı düşüncelerinden sıyrılıp bulunduğu mekânı ve Seher'i gözlemliyor. Masanın hikâyesini merak ederken, beklenmedik şekilde Seher'in dokunuşuyla irkilip mutlu oluyor. Alışılmadık bu yakınlık anını sonsuza dek yaşama isteği duyuyor. Metinde iç dünya ve dış gerçeklik arasındaki geçişler, anlık duygular ve hayaller incelikle resmediliyor.

İnsan kendi doğasıyla çeliştiği, çatıştığı sürece bunalım anaforlarından kendini kurtaramaz. Tarihi süreçte ortaya çıkan ve zamanla anlamını kaybeden birtakım kuruntu ve takıntılarla hayatı kendimize zehir etmenin anlamı ve gereği yok. İç sesimize güvenmeli ve doğaya teslim olmalıyız.

Akıllı bir tefecinin insanların güvenini kazanarak onları amaçları için kullanmak istemesi ironik bir anlatımla ele alınıyor.

İşçilerin yüzlerinde,henüz yarım gün geçmesine rağmen, yorgunluk alametleri belirmişti.Yol yorgunluğu ve ortam değişikliklerindeki tedirginliği henüz üzerlerinden atamamışlardı.İlk anlarda işe konsantire olamamışlardı.Bu ,çalışmalarındaki acemiliklerinden belliydi.İşe başlarlarken kendilerini gereksiz yere sıkmışlardı.Rahat olamamışlar haliyle de sinirleri gerilmişti. Zaman geçtikçe eller,çotanakları daha güçlüce kavramaya ,peştamaller daha hızlı dolmaya başlamıştı.

Roman Kahramanı:
İşini kaybedip parasız kaldığından ve iftiralara da uğradığı için herkes ondan uzaklaşmış ve artık yalnız başınadır, çevresinde konuşabileceği bir tek yakını bile kalmamıştır. Kâbuslu gecelerinin tek tesellisi kendisine yakın hissettiği vefat etmiş kimselerdir, sadece onlar kendisini rüyalarında bazı şeylerden uyarmaktadırlar. 11 Eylül sabotajından sonra