Dokunma yalnızlığıma incinmesin
Açma pencereleri yoksa sızar gözlerin
Beni kendi kavgamla baş başa bırak
Denizler çok uzak değil
Adını koyamadık oysa
Ne uzun tarifler yapmıştık aşk üzerine
Ceplerimiz hep sorularla doluydu
Cevapları ise rüzgardaydı,yakalayamadık
Tutsak heykelleri gibiydik şehrin
Bir adım bile atamadık kalabalığa
Bölünmüştü biz daha çıkmadan yollar
Aykırı bir vedaydık aşklara
Dokunma ellerime çay içiyorum
Islak ve üzgün bir çay
