Aklımın karartılarının ardından görünen bir ışığın peşinden koşuyorum..
Dönüşümün eskittiği yolların tozu üstümde uzanıyorum, kimsesiz yokluğunun yanıbaşına.
Sakınma gözlerini.
Yaralama aklımı birkez daha.
Ağlatma..
Sadeleşiyor her sevdamın sonundaki tutkulu hüsranlar artık..
Eskimek başlıyor..
Sararmış sayfalara yazmaya başlıyorum sonra yarınsız aşklarımın sonlarını..
Sayfalar tükeniyor ve bir ömrün tükenişine karışıyor kelimeler..
