bir baba güvercin
küflü demir parmaklıklarda
umudun baş gardiyanı
o masmavi denize
benzeyen dilek kapısında
bakıyor bakıyor bakıyordu
tek ayak üstüne keyifle
bir bana
bir de sana
baktıkça iki suskun kanat oluyorduk
(bir çocuğun sesi kadar
ürkütücü değilse de ellerin
telaşım o değil
yabanıl seslere ne kadar da
duyarlıdır güvercinler bilirsin)
hani diyorum ki
akdeniz mavisi kubbeli
yalancı bacalarda
o baba güvercin gibi
bir damla umut olup
masumca aksam
yanaklarından
sen de
ağlar mısın
benim gibi?
ömer akşahan
29.05.2000 / Ödemiş
