hüznün harmanında savrulur bekleme duygum....
neye
ve
kimeyse verilecek müjde / aşka dair,
bir bebeğin yüzü kadar masum!...
gerdim hayatın iplerini /
balonlar ve uçurtmalarla uçurdum...
simitçinin sesinde araladım uykuyu,
hayat zordu!
hayat kordu bilene!..
gene de,
namlusuna sürdüm sevda denilen korkuyu
bir türlü tetikleyemedim!...
