“Belki De Sen Şiirsin”
Uğulduyor kulaklarımda fısıltın
“Sen gerçekten şairsin!” diyorsun;
İçim titriyor, boşalıyor dudaklarım:
“Belki de sen hiç bitmeyen bir şiirsin,
Bir ben okuyabiliyorum.”.
Bir hıçkırık kopuyor dudaklarından,
Muhtemelen sebep mutluluk;
Ama sana ait bir hıçkırığın mesulüyüm ya!
İçim bir heyelan gibi dizlerime dökülüyor,
İnsafının kollarına yığılıyorum.
