Ben;
Öyle düz yollarda yürüyemem.
Taşlar olmalı, yokuşlar olmalı!
Çok güneşte yanarım;
Yağmur olmalı, kar olmalı.
İstediğim herşeye,
Hemen ulaşırsam, haz alamam.
Özlemeliyim onu.
Günlerce hayal edip beklemeliyim.
Gönlümün tahtında oturtmalıyım.
Hayalimi
Saatlerce şekilden şekile sokup;
Renkten renge boyamalıyım.
Özlemden yanıp kavrulmalıyım.
Ben;
Öyle rutin işlerden hoşlanmam.
Zor olmalı yaptığım işler,
Yormalı beni;en zor belalı,
İnsanlarla karşılaşmalı,
En azılı avcılarla savaşmalıyım.
Sıradan dostluklar kuramam;
Almalıyım kalbini dostumun,
Hayatımı önüne sermeliyim.
Ben;
Öyle sıralı mönülerden hoşlanmam.
Aynı anda hem de yer sofrasında,
Bağdaş kurup;
Hem tatlı hem tuzlu, hem çayım
Hem bisküvi, hem dostlarım
Yanımda saatlerce,
Hepsini aynı anda tatmalıyım.
Ben...
Öyle gurbetlerden hoşlanmam.
Tüm sevdiklerim yanımda olmalı;
Küçük, büyük, evlat, ana, baba,
Çoluk çocuk...
Hepsini vıcık vıcık sevmeliyim.
Severken ısırmalı, yok olmalı,
Karışmalıyım.
Ben...
Öyle ayıptan, hanımlıktan anlamam!
Sevinmişsem çoşkuyla bağırmalı,
Dans edip, halay çekmeli;
Üzülmüşsem dağları yarmalı,
Etlerimi parçalamalıyım!
Ben...
Öyle kural mural, örf adet tanımam!
Çarçur edemem ömrümü, yetinemem!
Ya sonuna kadar gitmeli;
Ya ebedi yok olmalıyım.
Eeee acaba? Ben meczup muyum?
Esra Leyla ORUÇ
