Dudaklarım çatladı bu hüzün öyküsünde
Kirazlı bir bahçeden rüzgar ol da esiver
Benim rengim hep Afrika oldu
Bana gözlerinin kıyısından bir mavi ver
Ben bir kere ağladım ağlayamam bir daha
Bana en güzel gülüşünü yolcu ediver
Hep yalnızlığa uyanıyorum, hep siyaha
Bana gözlerinin kıyısından bir mavi ver
