Çetrefil bir şiirin
Çetrefil dizesinde sustu dilim...
Topu topu dört sözcüktü hayat,
Yeri miydi sanki çaresizliğin..
İlki
Ana rahmine düşen cenin,
Ardından yaşanacak dört mevsim...
Diğeri mevsimlerle gelen aşk,
Ve
Toprağa dönüşü renklerin...
Bir bilmece değil bu, kareli, çözülmez...
Boşuna yorulur hallaç,
Ben,
Pamuk tarlanda şifim,
İstiyorum ki sen kopar, at...
Öncesi yoktu bu şiirin
Bilmeni istedim..
Ortası da olmayacak,
Sonuna virgül koydum,
Sana inanarak...
