Serçelere dökülen ekmek kırıntıları gibiyiz.
Ayrı yerlerde aynı düşler içindeyiz.
Kırık dökük gönüllerde yerimiz.
Biz garipler birbirimize benzeriz.
Çoğu kez, böğrümüzde kalır ellerimiz.
Yalnız kendi içimizde yaşar buruk sevincimiz.
Her esen rüzgârla kırılır bir yerimiz.
Kan ile yoğrulur ekmeğimiz.
Bizler bir birimize benzeriz.
Ömrümüz sona ererkendir devletimiz.
Son anımızda bile son moda değildir giysilerimiz;
Ama o zaman ağayla, paşayla eşitleniriz.
Nasip olursa biz de kefenleniriz.
Bizler ancak ölürken herkese benzeriz.
Ankara, 26.03.2008 İbrahim KİLİK
