Yok aslında bu yazı. Yok bu cümleler. Yok bu yalnızlık. Ya bu çirkin hayat. O var eminim. Hele bazıları için, bazen ve hep aynı yerde.
Yok aslında bu yazıyı yazılan gibi okuyan. Yok yani yaşayan, yazılan gibi yaşayan. Olmamalı zaten. Sayıkla sayıkla sayıkla.
'Yaşamı biz bu hale getiridik, aslında dünya iyi' mi demeliyim? Öyle mi peki...
'Yok aslında sakat doğumlar, sırasız ölümler, savaşlar, salgınlar' mı demeliyim?
Nedir ki sonu ve başı bunun...
Varsan yoksun, yoksan varsın...
Boş-ver gitsin... Ya-şa iş-te...
KİTAP İZLERİ
Kayıp Tanrılar Ülkesi
Ahmet Ümit
Zeus Berlin Sokaklarında: Ahmet Ümit'ten Mitoloji, Cinayet ve Hafıza Üzerine Bir Roman Ya eski tanrılar ölmemiş, sadece unutulmuşsa? Ve içlerinden biri, bu umursamazlığa öfkelenip modern
İncelemeyi Oku
