Kalbimdeki cam kırıklarının bıraktığı acıya nefret karıştı... Buz gibi... Keskin ve kalıcı...
Artık senin bıraktığın hiçbir iz beni yaralamıyor, can evimi dağlamıyor, yaralarım artık her şekilde sarılıp kapanıyor... Geçmişte bana yaşattığın acılar karşına dikilip senden intikam alıyor biliyorum... Gün geçtikçe, iç sıkıntın yangına dönüyor hissediyorum...
Pişmansın, hırçınsın, yıkıksın, döküksün, en önemlisi de bensizsin...Birgün senin de kalbinde cam kırıkları olacak... Keskin ve kalıcı...
Kanamalar dur durak bilmeyecek, sancıların ardı arkası kesilmeyecek, nefessiz kalacaksın, gözyaşların senden izin almadan akacak, gecelere küs kalacaksın...
Ve birgün, aniden yok olacaksın... Tıpkı benim gibi... Ellrinde cam kırıklarıyla...
Kanaya kanaya...
]
