Yüksek bir dağın doruğunda
Gördüm de menekşeyi;
Rüzgâr,
Olan hızıyla çarpıyordu yapraklarına.
Menekşe öyle sıkı
Öyle güçlü tutunmuş ki toprağına,
Direniyordu rüzgârın gücüne karşı.
Eğip dallarını yerlere kadar,
Kafa tutuyor gibiydi dağ rüzgârına.
Ah menekşem!
Seni ordan alıp şehre getirsem,
Bu karmaşa içinde yaşayamazsın.
Anan seni dağ başında doğurmuş.
Hamurunu çile ile yoğurmuş,
Yapamazsın dağ başından uzakta,
Her bahar gururla tekrar açarsın
Bilirim ki
Sen dağından, toprağından ayrılamazsın
