Kafamı yastığa değil,paslı bir giyotine koyuyorum her gece ki uyuyabileyim...
Uyuyamıyorum İşte...
Kafamıda kopartıp atmıyor velet!
Öyle saatlerce düşmesini bekliyorum işte...
Yatağımda yatak olsa ne ala!
Çamurlara,taşlara yatıyorum sanki...
Çektikçe çekiyor içine,battıkça batıyorum.
Alırken sormayı mı unuttum ne?
Dibi yok keratanın!
Yaramaz çocuklar gibi,hem batırıyor içine
Hem de bir çullanıyor ki üstüme eyvah...
Ahh..Modası falanda geçmedi o çocuk uykularımın!
Yumuk yumuk gözlerle uyanamıyorum annemin kızarmış ekmeklerine işte..
Üzülmezmi buna can?
Düşüp kalamıyorum ki gönül savaşlarında!
Minber,makber sabahlarıma gözlerim çatlak kırmızı,hoş geldin...
Güneşte batmasa hiç uyanmıyacağım vallahi!
Bu ne lahana turşusu?
Bir yerde bırakmışım insan olmayıda,
Kayıp ilanıda veremiyorum utancımdan...
İnanmazlar zaten...
İki seans,birkaç hap işte...
Delisin derler adama,deli!
KİTAP İZLERİ
İnsan Olmak
Engin Geçtan
Türkiye'nin Ruhuna Tutulan Ayna: Engin Geçtan’ın Eskimeyen Klasiği Üzerine Her ülkenin edebiyatında, nesiller boyu elden ele dolaşan, altı çizilen cümleleriyle adeta kolektif bir yol arkadaşına
İncelemeyi Oku
