Dost dost diye inleriz
Dostumuz üzülünce biliriz
Dosta can feda
Biz kahvenin hesabını 40 yıl süreriz
Üzülünce dost sanma biz güleriz
Zamanı aks ettirip ışık süzmelerinden
Sözler kulağına fısıldanır
Bir kere sev dost bil diye
Bir yürekten nida koparırcasına
O karanlık gecede göğü aydınlatırcasına
Zaman denen kavramı yıkarcasına
DOSTA..
Bir silah kavgasının ortasında
Isız bir tepedeki o ışığa
Mekan denen kavramı aldatırcasına
DOSTA...
Vücuduma saplanan mermileri sayamazken
Karanlıkta önümü göremezken
Bir kalleş pususuna düşmüşken BİLE
DOSTA...
Silah kavgasında paralanmış yürek
Ellerim kan içerisinde göğsümü çatlatarak
Bu bir haykırış ki semayı korkutarak
Bir elem bir kederden kurtulurcasına
DOSTA....
Ama bir gün sesim çıkmazsa EY DOST.
Ama bir gün yoksam imdada
Ama bir gün kurşunlara gelememişsem
Ama bir gün hastaneye nezarete düşmemişsem
Haftalık kayıtlarda adım geçmiyorsa hüznün
Silikse tahtada ismim
DÜŞÜN DOSTUM BENİ KİM VURABİLİR?
