...Eklerde ki hayat / -lar
-kim bilir , günah şehrinde olacak / güneş
nasıl olsa , bilmiyordum... çünkü
sevmiyordum !..
unutup , kalırdım ; aslında günahın adıydım
yalpalandıkça kendime vururdum kendimi
büzüşen yüzümde kaldı oyuncak kamyonumun tekeri...
yıkadım düşlerimi / çoğu kez
gizledim... sonra döndüm
ama nafile ! yolculuk benim yolumdaydı ...
zavallı... –lar ,-ler bile
çoğu zaman insandılar
bilinmeyen bir yaşamın aynasını kırdıkların da...
yolumda kalan yolculuğumdu / oysa
bir insan doğuyorsa iyilik için
herkese ne gerek var ; zaten herkes insan değildir ki...
belki ben bile bir daha kendimi göremeyeceğim
ve zaten sorun da bu :
aynada ki kırık yüzde gizli hayat !..
-kim bilir ; -ler , -lar artık yoktur
iyilikte insanlarda ,
insanlarda iyilikte hiç varolmayacaktır ...
eklerdeki hayat sadece insandır ;
işte bu yüzden bazı insanlar anlaşılmaz sırla doludurlar
tıpkı bazı şiirler gibi ...
emre onbey
