iğne yaprakları döker ayak dibine
çamlar böyle veda eder gidene
döktükçe bir şey bırakmaz geride
ateş kıvamına döndürür dallarını
yakar yüreğindeki son mektupları
yakar gövdesine kazınan hatıraları
çam dökmez sanma yapraklarını
bırakıp giden sallıyorken kollarını
yürek kozalak gibi asılır boşlukta
bir elveda sesi yankılanır dağlarda
ayrılık rüzgarı eser çam ağacına
iğne yaprakları döker ayak dibine
çamlar böyle veda eder gidene
bir çamım iğne yaprakları içinde
acılar saplanır kalbime gidişinle
bir elveda ateş olur dudaklarımda
yakarım kendimi bu son vedayla
