Sen, uhud kadar kavi.
Bal içinde usare.
Gülden nahifsin gönle.
Yoktur sana müsavi.
Eskiden Yesrib idi,
Ayakların değince.
Adı değişiverdi.
İşte o gün bu gündür,
Kutlu şehir Medine .
Beldene varabilsem.
Duyabilsem ıtrını.
Edebimle,
Bir selam, verip sorsam hatrını.
Cihanı teşrifinle,
Tepe taklak tüm putlar.
Biz mücrim ve müflisiz,
Ancak sende umutlar.
Sonsuzluk ikliminin,
Sahibi seçti seni.
Adını bile yazdı o nurlu adı ile.
Eblehler ve echeller,
Yırtınsa da nafile.
Bu kervan yolda kalmaz,
Yola çıktı kafile...
Ankara, 14.04. İbrahim KİLİK
